*کامنت های پست قبل کامل جواب داده شد!

بعد نوشت:

۱-امشب خدا اصلا تلویزیونش رو روشن نکرد....

۲-بعضی شب ها رو هیچ وقت فراموش نمی کنم...بعضی از حرف ها رو هم ایضا...بنابراین بعضی از آدم ها هم هیچ وقت از یادم نمیرن...پس فراموش نمی کنم که تو به من گفتی از یک زن فاحشه بدترم...بنابراین فراموش نمی کنم که به من گفتی اگه به تو اجازه بدن حتی تن به خود فروشی میدی...بنابراین فراموش نمی کنم که به من گفتی تو پی الواتی گری هستی...هیچ وقت فراموش نمی کنم...و همین!...و تمام!

فکر که می کنم،می بینم یکی از اختلاف های قدیمی من و آقای پدر حساسیتی بود که من همیشه به خرج می دادم که مثلا با این لیوان آب نخور.قاشقت را در ظرف غذای من فرو نکن و از این قسم رفتارها...به شدت همیشه معتقد بودم که غذا خوردن و انجام کارهای شخصی آدابی دارد که پرهیز کردن از آن برابر است با عقوبت وحشتناکی که چه بخواهید و چه نخواهید بر سرتان آوار می شود.خودم را می گویم البته!که داد می زدم و ظرف غذایم را بر می داشتم و می رفتم چند متری آن طرف تر و قهر می کردم و پشتم را می کردم به جمع و بساط ناز و ادایی که تا ساعتی در خانه بسان یک حکومت نظامی بر قرار میشد...

سالهای دور گذشته پدرم همیشه مرا به روزهای آینده حواله میدادند که ازدواج کرده ام و آن وقت مرا می بینند که چگونه ذلیل شوهر شده ام و لیوان آبم که سهل است حتی ظرف ناهارم را هم با او به شراکت گذاشته ام.من هم که البته همیشه با زبانی دراز معتقد بودم که اصلندش هم!و اینگونه نمی شود...خب می دانید بچه بودیم.فهممان نمی رفت که تو الان دنیا دیده نیستی.اما چند صباحی که گذشت،چشم و گوشمان که باز شدم و پرده راز که از دست برون افتاد فهمیدم که نه!همچین هم نیست و علی آباد هم گویی برای خویش شهری ست بس دل انگیز!...

البته شما که همگی از اهالی فن هستید و شانه به شانه هر چه حرفه ای ست میسایید اما خب به فراست دریافتم که ارتباطی که آدمی با معشوقش یا با همسرش دارد از زمین تا به آسمان متفاوت است...نه بحث از سر راحتی ست و اینکه بخواهی با طرفت حس یکی شدن داشته باشی و نه اینکه دست بر قضا در اعم موارد با کسی رو به رو می شوی که هر چه از بهداشت فردی می داند در حد تیم ملی مالدیو است...بحث سر این است که گاهی بعضی بحث ها جایی دارد و مکانی و البته زمانی...اصولا طنز تلخی می شود که تو به همسرت بگویی این لیوان شخصی من است...چرا؟...ای بابا!همسرت است دیگر!نمی شود که اینجا هر چیزی را گفت.نمی شود گفت که همسرت است و تو با او هزار و یک چیز خوردنی مشترک داشته ای و حالا بیایی بگویی هر که به راه خویش و هر که با لیوان خویش...

چند صباحی قبل تر شاهد گفتگوی دو نفری بودم که می دانستم در آغوش هم جولان ها داده اند...دخترک قصه آینه را گرفته بود جلوی پسرک قصه و شانه مویش را هم داده بود دستش که زلف شانه کند و بر باد دهد دل دخترک را که شنیدم به دخترک گفت ناراحت نمیشی که از برس تو استفاده می کنم؟ و البته دخترک هم آنچنان نگاه عاقل اندر سفیه ی به پسرک بخت برگشته انداخت که او سهل است،من هم زهله ام آب برفت اساسی!

پینوشت:

1-حالا یکی بیاد به من بگه این چی بود که نوشتی؟...حالا نوشتنت بخوره توی سرت.چرا دیگه این مدلی نوشتی...کوفت می دانید چیست؟...همین است که من الان به آن گرفتار شده ام!

2-راستی بگو ببینم این بار آخری امن بود؟.....یک دهنی از تو سرویس کنم...که دنبال ورژن امنش می گردی!!!!عجبا....بازی،بازی!با دم شیر هم بازی؟....بیام بخورمت؟!

3-اگه زشت نباشه.اگه بی کلاسی نباشه می خوام بگم که من تا حالا هیچ کتابی از جی.دی.سلینجر نخوندم...یعنی شما میگید خیلی کار اشتباهی کردم؟البته زیاد خودتون رو ناراحت نکنید.چون از ناطور دشت شروع کردم.از امروز شروع کردم به خوندنش!

4-این روزها مدام قرعه به ناممان در می آید که برویم سفر...حالا هم یک سفر چند روزه که اداره،مادر محترممان را میهمان کرده و ایشان هم البته می توانند یک همراه با خود ببرند و باز هم البته ایشان علاقه مند هستند که ما را با خود ببرند...حالا ما مانده ایم که چه کنیم؟آخر ما از مشهد خوشمان نمی آید!

5-یک پیشنهادی دارم...میزان لذت بردنت از بازی های امسال رو ببخش به من،تا من بیشتر لذت ببرم!

6-شالی بر گردن

   چهره خود را در کف دستم می گیرم

   فریاد میزنم در حیاط:عزیزانم!

   جشن کدام هزاره بیرون برپاست؟ ...(بوریس پاسترناک)

می خواهم بگویم که کار من شده است شمردن تک به تک همه خاطرات...پیدا کردن تکه کوچکی از پازل خاطراتم میان هر اتفاق و هر رنگی و هر صدا و هر بویی...که میان صدای استاد یگانه و حتی کتاب کوچک صد لیکو عاشقانه بگردم به دنبال تو!که شاید بیابمت!همین نزدیکی ها،همین گوشه و کنارها!...که هنوز بوی تو مدام میخورد به مشامم.هنوز حس می کنم که نزدیک منی.هنوز انگار جلوی چشمهایم می آیی و میروی.انگار هر چه خاطره دارم را کرده ام درون یک گنجه و با خسّـت هر چه تمام تر،هر چند وقت یک بار در این گنجه را باز می کنم و سرکی می کشم به یکی از این همه خاطره!

می خواهم بگویم این روزها حال من خوب است و این روزها نشسته ام به فکر کردن...مدام فکر می کنم که چه باید بکنم و به چه راهی باید بروم.مدام کلمه به کلمه حرف هایت را به یاد می آورم و مدام فکر می کنم که اگر پبشنهاد تو را پذیرفتم چه می شود؟می برم؟می بازم؟یا بی هدف و بی انگیزه این دنیای بی در و پیکر می شوم؟...با من از بازی نبودن فکرها و عمل هایمان نگو...نگو که نمی پذیرم!...مگر نمی بینی که من الان بازیگر این بازی بی سرانجامم.و مگر همه آن چیزی که الان هست یک قمار بزرگ نیست؟و مگر قمار کردن غیر از این ست که تو همه دار و ندارت را بریزی وسط؟و من هم که ابایی ندارم.بالاتر از سیاهی ِ روزهای نبودن تو مگر میشود رنگ دیگری هم باشد؟...

من قبول دارم که راه ها همیشه آفریده شده اند که فاصله به وجود بیاورند اما تو مگر فراموش کرده ای که یک طرف دیگر این زمین،من ایستاده ام؟...و حالا تو فکر می کنی که من تواناترم یا فاصله ها؟فکر می کنی که فرقی می کند که کجا باشی؟که اگر چند سالی گذشت و بعد کیلومترها دوری بین من و تو داوری کردند،آیا تفاوتی می کند؟که برای من تفاوتی دارد که کِی باشی و کِی نباشی؟...درست است که رنجم بیشتر می شود.که غم میان تک تک سلول هایم نشو و نمای بیشتری می یابد.که روزهایم بیشتر و بیشتر هم رنگ عصرهای کسالت آور جمعه می شوند.که کمرنگ می شوی و نبودن هایت پررنگ...اما تو بگو،در اصل ماهیت احساس من چه تغییر بنیادینی رخ می دهد؟درست است که زمستان هایم کشدارتر می شوند اما مگر می شود اسمت همچنان بهار روزهایم نباشد؟و مگر نه غیر از این است که من روزهای نبودنت را هم،روزگاری از سر گذرانده ام؟

می خواهم بگویم تو که می دانی که من به هر وعده دیدار تو آنچنان مینگرم که گویی این آخرین فرصت دنیاست!که از پس تمام شدن این وعده،چه بسا برسم به روز آخر دنیا!...نه که بترسم از سستی رشته های پیوند...بگذار اعتراف کنم که همه تلاشم از بابت نداشتن هراسی موهوم است که در خلوتم غمگین زمزمه نکنم که واپسین فرصت دنیا هم آمد و رفت و من آنچنان که بایسته بود ندیدمش و نفهمیدمش و نبوییدمش و بعد هراس مرگ نیفتد به جانم و هراس کارهای نکرده،نگاه های نیفکنده،خنده های سر نداده،زمزمه های به اوج نرسیده و هزار و یک حسرت مانده بر دل دیگر...

می خواهم بگویم که من هم آدمی هستم با ترس هایی که بوی خودم را می دهند.که با خودم مدام فکر می کنم که اگر تو به آن راه وحشتناک فکر کردی و عمل کردی،من چه کنم؟اگر تو یک روز از در زدی بیرون و فکر کردی که فردای من حتی از احساسات شخصی تو هم مهم تر هست،من چه کنم؟من می ترسم که تو حتی برخلاف میلت اما بپذیری که در این دنیای رنج آور،باز یک خشت دیگر بیفزایی بر بالا بلند رنج واره زندگیت و بعد که تو رفتی و من ماندم،ماندم و روزها را شب کردم و شب ها را روز و تو نبودی،آن وقت چه کنم؟اگر تو رفتی و نماندی و نبودی و من اما بودم و نرفتم و ماندم،بی تو،حتی اندک،حتی کوتاه،حتی از دورهای دور،چه کنم؟...آن وقت،وقت خنده،وقت گریه،وقت قدم زدن،فیلم دیدن،چای خوردن،وقت رقصیدن،فوتبال دیدن،وقت نوشتن،خواندن و گوش دادن به هزار و یک ترانه در پیتی،وقت غذا خوردن،مزه مزه کردن آب پرتقال،کار کردن،تلفن حرف زدن و انجام خیلی کارهای دیگه چگونه تو را کم نیاورم؟...

و به من و ترس هایم خرده مگیر و مگر نه این است که همه ثروت من همین ترس هایم هستند و البته رازهایی که درون سینه دارم و بوی تو را می دهند!...به من خرده مگیر،که اگرچه آن دم آخر بوی بغض می دادم و چشمانم را می دزدیدم و سرم را بلند نمی کردم و اگرچه بلوایی داشتم سهمگین که تو خوب می دانی درون سینه ام،گرومپ گرومپ خود را به قلبم،محکم می کوباند اما به یک ساعت بعدتر نرسیده،خوب ِ خوب بودم!آرام بودم و صاحب ثروتمندترین لبخند دنیا...و به حساب هایمان فکر نمی کردم که 10 به 80 است.به این فکر می کردم که تو با آنچنان کیفیتی مرا دچار هزار و یک لذت عمیق کرده ای که در آن تا آخر دنیا هم هیچ کس با من شریک نخواهد شد...به این فکر می کردم که من رو به روی تو ایستاده بودم.که صدای تو را می شنیدم که کنار گوش من نجوا می کردی که قبول دارم،که هیچ کس نیست!هیچ کس غیر از تو نیست،که هیچ کس غیر از تو نمی تواند!...و به این فکر می کردم که اگرچه خودخواهی میان همه ما تبدیل شده به موج هایی بلند،موج هایی سهمگین!اما تو از همه مهربان تری که به فرداهای من فکر می کنی و به اینکه از آن دایره،سهم بزرگ تری داشته باشم و روزهای نیامده پابرجاتری!...

می خواهم بگویم این روزها حال من خوب است و این روزها نشسته ام به فکر کردن...مدام فکر می کنم که چه باید بکنم و به چه راهی باید بروم.مدام کلمه به کلمه حرف هایت را به یاد می آورم و مدام فکر می کنم که اگر پبشنهاد تو را پذیرفتم چه می شود؟...با خودم فکر می کنم که به همه این ها فکر کنم و اینبار نه به خاطر تو،که به خاطر خودم! که همچنان ثروتمند بمانم.که فقیر ِ این دنیای بی وفا نشوم...تا همچنان حس کنم که هستی...که میشود میان چشمانت زل زد و آرام شد...که میشود همچنان کنار هم بنشینیم و حرف بزنیم و سرمان را کج کنیم و بزنیم زیر خنده...قهقهه...مستانه...می دانی هنوز با تو کارها دارم.هنوز به این دل کودک من هوس بیشمار کارهای دیگری مانده.هرچند،هرچند،هرچند این همه هم که پیشکش قلب و دل و هوس های من شد بسیار بسیار زیاد بود...که اگر فکر کنیم گاهی همه ثروت آدمی به رازهایی ست که درون سینه داره،پس من بسیار بسیار ثروتمند و بعضا خوشبخت هستم!

می خواهم بگویم که تو هم یادت باشد که هیچ معجزه ای،غیر منتظره تر از عشق نیست.غیر منتظره،غیر قابل کنترل و گاهی هم غیر قابل باورتر.که سخت ترین کار دنیاست و البته تو را هم می تواند تبدیل کند به غیر قابل پیش بینی ترین اتفاق دنیا...می خواهم بگویم که هیچ چیز و هیچ کس مثل ستاره نمی تواند بدرخشد!ستاره ای که برود میان آسمان و بنشیند گوشه ای و چشم بدوزد به تو!ستاره ای که قلبت را مملو کند از همه خوبی ها و همه لبخند ها و همه تپش های بی بهانه که یکی از ما می تونه ابرا رو سر بکشه،از لج این قفسا صد تا کفتر بکشه،یکی از ما می تونه تا قناری بپره،با همین ترانه ها آبرویی بخره...می خواهم بگویم اما همین ستاره اگر تبدیل بشود به یک ستاره زخم خورده و دل شکسته،هیچ کاری از دستش بر نمیاید!می خواهم بگویم وقتی می توانم بدرخشم که قلبم تکه تکه نشده باشد!آن وقت همه وجودم میشود نور و لبخند و ترانه!می توانم تو را در آغوش بگیرم و...و آن وقت دنیای روشن تری خواهیم داشت!

پینوشت:

1-خیلی خیلی بزرگ شده ام و فکر می کنم که اگر چند سال قبل هم،من همین آدم الان بودم چقدر همه چیر متفاوت بود!

2-گاهی فکر می کنم حسی که این وسط مدام جریان می گیرد،یک حس دوستی عمیق است که مدام خیز بر می دارد و زیباییم می بخشد.فکر می کنم چسبیدن به همین حس عمیق دوستی بهترین کار دنیاست.اینکه نخواهی مدام و در تک تک دقایقت به آن رنگ و لعاب عشق بزنی...عشق با خودش هزار و یک باید و نباید می آورد.هزار و یک قانون نانوشته.گاهی باری هم می شود سنگین و من هم که سنگینی هیچ باری را بر دوش تو هرگز نمی خواهم.می دانی چه می گویم؟اینکه مجبور باشی مدام بترسی که اگر فردا عشقی نبود چه می شود؟اگر فردا خود من تبدیل شدم به یک آدم پشیمان،آن وقت چه می شود؟می نشینم به مویه سر دادن برای این همه سال که به خیالم از کف به دادم و الان هیچم در میانه نیست؟عشق آنقدر جو سنگینی دارد که به مانند گردابی مدام تو را می کشد درون خویش.نه که فقط خیست کند،آنقدر رگباری به سر و تنت می بارد که سنگین می شوی و ممکن است نتوانی دیگر بلند شوی و چشمانت هم دیگر ممکن است جایی را نبینند و بعد آنوقت...و البته عشق مایملک یک روز و دو روز است.مگر نه؟و در بهترین حالت من می توانم خودم را تضمین کنم و نه تو را.مگر نه؟و من فقط سعی می کنم فرداهای خویش را بیمه کنم،بیمه حضور تو...که همچنان وقت شنیدن جواب سلامم،از لحن صدایت پر بکشم تا آسمان هفتم.که خیالم راحت ِ حضور همیشگی تو شود.تا سهمم از آن دایره کذایی بیشتر و بیشتر شود.هرچند در این صورت هم،همچنان می دانم می توانی با قطعیت و قاطعیت بگویی "  که هیچ کس نیست!هیچ کس غیر از تو نیست،که هیچ کس غیر از تو نمی تواند!" ...

3-حرف هایمان بوی بهار می گیرند

   وقتی که تو می خندی

   و من هم از خنده تو

   کودکانه گرسنه می شوم

   که دوباره ببوسمت و دوباره

   غرق بوی تنت

   دل تنگی هایم را

   لال ِ یک در میان زدنهای قلبت کنم...

جواب کامنت های پست قبل،فردا ...جواب دادم

پینوشت:

۱-حالا هم همگی شماها رو برای دیدن بازی هلند-ایتالیا و به خاک مالیده شدن پوز دونادونی،در روز موعود به پای تلویزیون هاتون دعوت می کنم...باشد که نارنجی پوشان رستگار شوند...

۲-می دونم روز بازی ها بیش تر از هر کسی دلم برای برادرم تنگ میشه!

۳-این پوست انداختن ها چی چیه که میگید؟اینقدر بی جنبه نباشید فرزندان من:دی

دکتر بعدی که مرد تشریف داشتند و من رفتم پیششون،جراح بودند.اون از من خواستن که روی تخت دراز بکشم...وقت معاینه حواسم بهشون بود.از اولین برخورد فهمیدم که با این آدم مشکلی نخواهم داشت.و البته اون هم که انگار داره سنگی رو معاینه میکنه،حتی بهم نگاه هم نمی کرد و خیلی زود فرصت معاینه رو تموم کرد و نظرش رو اعلام کرد و من هنوز خداحافظی نکرده بودم که از اتاق زدن بیرون!

گاهی فکر می کنم اگر در موقعیت های این مدلی معاینه قرار بگیرم و آدمی هم باشم که تعلق خاطر به کسی یا عقیده و نظر خاصی نداشته باشم یا اگر هم داشته باشم،بتونم برای مدتی بی خیالش بشم،آیا ممکن هست تحت تاثیر تماس های اینچنینی قرار بگیرم!بعد فکر می کنم اگر پزشکم،آدمی باشه با خصوصیات مورد علاقه من،میشه از تماس دستش لذت ببرم و بعد ارتباط بیشتری هم ازش بطلبم؟...صرفا هم انجام عمل منظورم نیست.افتادن فکرش به خیال آدمی یا همچین چیزی!...گاهی دل آدم بی دلیل قیلی ویلی میره.مگه نه؟!

پینوشت:

۱-"دنیای کوچکی داریم"...این رو اونروز میون اون مهمونی که بودم،گفتم و البته همه هم به تایید سری تکون دادند و بعد هم که دنباله حرفمون رو پیش گرفتیم...اما جدن دنیای کوچکی داریم...این غلیظ شدن و پیوند خوردنش با "جدن" رو فردای اون روز متوجه شدم.وقتی توی این شهر درندشت و بی در و پیکر،صاف افتادم پشت سر آقای همکار...وقتی من رو به دوستش معرفی کرد،یک لحظه موند که چی بگه!بگه اقلیما کیه؟نه حالا فکر کنی مکثش به اندازه یک عمر طول کشید،نه!از اون مدل مکث هایی بود که زمان نمی برن،فقط میشه درکشون کرد.

۲-دیروز به سمت راست صفحه مانیتور که نگاه می کردم،می تونستم یه تصویر سایه روشنی ببینم از هر چیزی که پشت سرم قرار گرفته...پنجره قدی بلندی که باز مونده...شاخه های درخت که دارن تکون می خورن...و حتی اون قابی که گوشه اون میز گذاشتن...و نیم رخ سایه روشن تو که مدام بالا و پایین میشه و روی کاغذی که جلوی خودت گذاشتی سُر می خوره...موبایلم رو بر داشتم و یه اس ام اس برات نوشتم و سند کردم...بعد به مانیتور نگاه کردم و به سایه روشن نیم رخ تو،که بی هوا موبایلت رو برداشتی و شروع کردی به خوندن...می دونستم داری چی می خونی...«بعضی از آدمها به هیچ چیز برای احساس خوشبختی نیاز ندارن...اما من دارم...من تو رو می خوام!»

۳-سرم رو که گذاشته بودم روی پاهاش و داشتیم حرف می زدیم،وقتی گفتم فلانی رو دوست ندارم،چه حسی داشت؟...برای خودم که جالب بود.اینکه نظرم رو بدون کینه و نفرت بیان کردم.فقط عنوان کردن یک حس درونی.اینطوریه که متوجه میشی یک شخص سوم نمی تونه تاثیر خلاف حقیقتی بر زندگی تو داشته باشه!...خوب بود کشف این مهم!...

۴-من هیچ چیزی رو توی این دنیا گدایی نمی کنم.مثل دوست بودن یک نفر رو.اگه میخوای دوست باش و اگر هم نمی خوای نباش!کار دیگه ای از دست من بر نمیاد...فقط همین!من اگر دوست بدی هستم،همین کار رو بکن.مثل یه دندون کرم زده،منو بکن و بنداز دور!اینطوری لااقل تکلیفمون روشنه!درسته؟...البته اجازه بده که خالصانه اعتراف کنم که دیروز غروب که ایمیلت رو خوندم،انگار کردم که یکی قلبم رو توی دستش مچاله کرد!سفت و سخت و درد آور...خیلی راحت می تونی خط بکشی روی اسم یک نفر.خیلی خوب و عالی!کاش من هم می تونستم.حتما خیلی جاها به دردم می خورد!...در هر صورت دوستت دارم!

۵-و اما تویی که دیروز یک آفی ازت خوندم که چرا دیگه نمی نویسی؟و انگار سرت اینقدر شلوغ هست که دیگه دل ندی به نوشتن!!!...قبلا هم که بهت گفته بودم.وقتی حالم خوبه،زیاد دست و دلم به نوشتن نمیره...حالا هم که گل در بر و می در کف و معشوق به کام ست...می دونی اگه بخوام راست و حسینی بهت بگم،باید بگم که دوستی تو و کیفیتش به من دیگه ثابت شده.و باید بگم که به داشتن این دوستی حتی کوچکترین تمایلی هم ندارم.پس با عرض پوزش ازت درخواست دارم که در اولین فرصت از ما بکشی بیرون!!!

۶-تبدیل شدم به یک سگ شکاری...فقط بو می کشم...همه جا بوی تو رو میده...چشمام رو می بندم و فقط بو می کشم!

۷-دوست دارم یک پست جدید در مورد مامانم بنویسم...یک شب مگ مگ نشست و کلی باهام حرف زد که بیا رویه ت رو تغییر بده!اگر پوئن مثبت به دست نیاوردی،مطمئن باش چیزی هم از دست نمیدی!...حالا می بینم که درست می گفته!

۸-دارم به یک باشگاه ورزشی بزرگ فکر می کنم...مثل یک افسانه شخصی میمونه!

۹-صمیمی ترین دوستم داره ازدواج میکنه و من اندازه بی نهایتی دلم گرفته!با رفتنش کلی من تنها میشم!

۱۰-تمام بی ادبی های این پست رو به من ببخشید...مرسی(یعنی بخشیدید دیگه:دی)

۱۱-ناگزیر از اندازه های خودم
     از رنگ چشم و از جنس روح
     مغلوب حاشیه ها و مفتون متن
     ناگزیر از نگارش نشانی های خود
     هر جا که بخواهی ...(علی حسن آبادی)

یک بعد از ظهر جمعه بهاری،نشسته م اینجا و دارم می نویسم...پنجره کمی باز مونده و پرده آروم آروم تکون میخوره و با اینکه صدای همسایه بالایی میاد و صدای ماشین همسایه رو به رویی از توی کوچه میاد و صدای این شعر و ترانه هم داره توی فضای خالی اتاق پخش میشه اما همه جا مملو از سکوت هست...خوابم میاد و دوست دارم برم حمام و چند تیکه کوچولو ظرف نشسته هم توی سینک موندن منتظر و من اما نشستم به نوشتن...

وبلاگ و وبلاگ نویسی اتفاق جالبی می تونه باشه.کاری که من با علاقه آغازش کردم و با علاقه هم ادامه دادم اما مثل هر امر دیگه ای نیاز به یک سری ملزومات داره...حس می کنم وبلاگ نویسی الان ِ من،از یک سری از این ملزومات،محروم مونده...دیگه آرامش قبل رو ندارم...فکر می کنم بهترین کار اینه که یک مدت برم استراحت.تا وقتی که احیانا علاقه به نوشتن برگرده!...از حضور همیشگی همه شماها ممنونم...به امید دیدارهای دوباره،فعلا خدانگهدار....

۲-شب حال آنچنان مساعدی نداشتم.خسته بودم و بعد از نزدیک به دو شبانه روز سخت و پرکار،بی حال ِ بی حال بودم.اون لحظه هم که به هوس دلم نرسیده بودم.در نتیجه عنق و بی حوصله و غرغرو شده بودم...وگرنه مگه میشه امر مهم بودن یا نبودن واسه من فرقی نکنه و من همیشه ناراضی باشم؟...من راضی راضی راضیم،برای این حجم وسیع اعتماد و برای این رفاقت پررنگ!

۳-یک سلکشن از رضا یزدانی و ناصر عبدالاهی درست کردم و مدام گوش میدم...کاشکی نمرده بود تا باز برامون می خوند .....بهت نگفتم تا حالا اینکه چقدر دوستت دارم...اما حالا بهت میگم بی تو دارم کم میارم...بهت نگفتم تا حالا که بدجوری عاشقتم...بهت نگفتم تا حالا اما حالا بهت میگم...داری کجاها میکشی باز این دل در به درو.....

۴-یه تاپ دو تیکه مشکی،یه دامن قرمز با خطای مشکی همراه با کفش صندل مانند قرمز رنگ...امشب می پوشم و میرم مهمونی...از اون جشن عقدای فامیلی بسیار دوست داشتنی...

۵-از عید تا حالا جوجوی خودمو ندیدم.امشب قراره ببینمش.قراره شب هم بیاد پیش من...هورا!چه روز و شبای خوبی....

۶-آقا جان!خانم جان!...شما الان با یه آدم مهمی رو به رو هستید...دیروز تشریف بردم با بک فروند عروس و داماد برای خرید حلقه عروسی...اینقده بعضیاشون خوشگل بودن که آدم هوس میکرد شوور بکنه!

۷-ازدواج کردن رو به صورت شاید خیلی ایده آل گرایانه ای یه جور رفاقت می دونم.به همین خاطر بعضی دودوتا چارتا کردن های ازدواج برام خیلی سنگین میان!...میشن یه علامت سوال بزرگ...

۸-تا حالا بارها بوده که از انجام دادن بعضی کارها احساس رضایت کنم اما دو بار خیلی بیشتر از مواقع دیگه حس مثبت داشتم...یکی وقتی که عموم منو کشیدن میون آغوششون و اونجوری با مهر زیاد گفتن همه آرزوم اینه که اگه حتی عروسی دخترم رو نبینم اما خدا اینقدر بهم عمر بده که میون شادی تو باشم...یکی هم دیشب که عمه محترم معتقد بودن که منو خدا واسشون از آسمون فرستادن...

۹-میگم حالا من سرم شلوغ بود،شماها نباید یکمی حواستون بیشتر جمع می بود که یک آدم مهم و عزیزی مثل من رو زودتر کشف می کردید؟

پینوشت:

1- دختر ساده ای نیستم که اون چیزی رو که سخت به دست آوردم،راحت از دست بدم...می دونم به دست آمده ام،باد آورده ای نیست که از پس از دست دادن ارزونش،گره ای به پیشونیم نیفته و دلی از من نلرزه و هیچ غمی به روی خودم نیارم...چیزی که سخت به دست بیاد میشه یه ثروت بزرگ.میشه گنجی عظیم که باید مراقبش باشی،حفظش کنی و پاسدار حرمتش باشی!و تویی که این سخت ِ شکوهمند رو به دست آوردی حتما کوله بارت آنقدر پر از تجربه شده که بیدوار به هر بادی نلرزی و بادبان رو با هر موج ولو کوچک یا بزرگی پایین نکشی.بنابراین منی که در شب یلدایی تو صاحب روز شده ام دور از ذهن هست که همچنان در قفس ابری شب،ماه اسیر باقی بمونم...پس پر پیراهنت را به من بده تا پُر پَر و بال شوم!

2-می خوام بدونم هنوز سوار خر شیطون،حالت بد تشریف داره؟فکر نمی کنی وقتش شده که زنگ بزنی و عذر خواهی کنی؟بلکه نظر همایونیمان بر این قرار بگیرد که شما را ببخشاییم؟...(مثل این هفته نامه های درپیتی(که البته هممون هم می خونیمشون)شد که یک صفحه اون مخصوص پیغام های خصوصی آدمهاست)...لطفا ننشینید به حدس زدن که مخاطبش کی هست و چی هست؟حدساتون رو بذارید واسه خودتون و ما رو به هر کسی که از راه میرسه پیوند ندید...مطمئنا توی این دنیای بلاگ نویسی تنها کسی که ما رو تا سرحد جنون روانی میکنه و به هیچ وجه نمی خواهیم سری به تنشون باقی بمونه یک نفر هست که البته هیچ کس مثل پروانه جونم اونو نمیشناسه:دی

3- اینقدر این روزها هوا خوبه،آسمون خوشرنگ تره و همه چیز کیفیت بهتر داره که آدم از خوشی دوست داره بمیره خدای ناکرده...دور از جون تک تکمون!

4-به طرز عجیبی دلم برای چند نفری تنگ شده...پروانه،نیکو،مرجان،مهدی،رضا مشتاق،دلفین و البته نگاهی نو...

5- اوووه!...از این هم عاشقانه تر میشه آیا؟...فکر کنم مارتیک عاشقانه ترین آهنگ دنیا رو خونده...با تو بد نیستم...کاری به جزء دوست داشتن تو بلد نیستم...دلم کل آلبومش رو می خواد!